Belge Doğrulama Sisteminde Tek Bir Skor Vermek Hata mı?

Bankalar ve finansal kurumlar için belge doğrulama motorları geliştiren Landvex, önemli bir tasarım kararıyla karşı karşıya: müşterilere genel bir "authenticity yüzdesi" vermeli mi, yoksa çok boyutlu bir rapor mu sunmalı?

Sorun şu: bir belge görsel olarak sağlam olabilir ama hiç var olmayan bir kurumdan çıkmış olabilir. Ya da gerçek bir banka dosyası olup içeriği yanlış olabilir. Hatta tamamen gerçek ve değiştirilmemiş bir belge bile yanlış amaçla kullanılıyor olabilir.

Landvex bu yüzden tek bir numaraya bağlı kalmıyor. Bunun yerine altı ayrı boyutu analiz ediyor: dosya/görsel bütünlüğü, kaynağı, yayınlama yetkisi, geçerliliği, iddia edilen gerçekler ve olay bağlantısı. Her bir boyut doğrulanabilir, sapma gösterebilir ya da belirsiz kalabilir.

Ancak pratikte iki sorun ortaya çıkıyor. Birincisi: müşteriler yine de bir skor icat edebiliyor. İkincisi: altı farklı cevaptan oluşan bir raporu sadece sonucu görmek isteyen biri için nasıl okunabilir hale getirebilirsin?

Özellikle siber güvenlik ve adli bilişim alanında bu tür ayrıntılı raporlar kritik. Tek bir yüzde, karmaşık gerçekleri çok fazla basitleştiriyor. Ama müşteriler de hızlı karar almak için bir özet istiyor.

Çözüm belki de her boyut için net etiketler kullanmak ve müşterilerin hangi kriterler için çok dikkatli olması gerektiğini açık yazmak olabilir. Böylece skor icat etmelerine gerek kalmaz.